“Tarihin dersleri bitmez” dedi dünyaya Rus Medvedev

Bakın tahminen işiniz gücünüz vardır bu uzun yazıyı tamamını okumaya üşenebilirsiniz, bu nedenle ben daha girişten size büyük şampiyon Djokovic …

Bakın tahminen işiniz gücünüz vardır bu uzun yazıyı tamamını okumaya üşenebilirsiniz, bu nedenle ben daha girişten size büyük şampiyon Djokovic’in neden kaybettiğini birkaç sözle izah edeyim. Akabinde biraz vakit ayırırsanız bütün yazıyı okumanızı doğal ki öneririm: Djokovic, ismini tenis tarihine en kalıcı ve süper altın harflerle yazmaya hazırlanırken alışmadığı bir ortamın içinde buldu kendini. Bütün tribünlerin maçın başından itibaren canhıraş kendisini destekliyor olmasını büyük bir şaşkınlıkla izledi maçın başından beri. Efsanevi şampiyon buna alışık değildi. Bütün ömrü ve neredeyse kazandığı 20 Slam Turnuvası’nın tamamı, birebir santrkortların değişik ülkelerde kendisini değil rakibini desteklediği ortamlarda oynanmıştı! Keza, motamot kaybettiği finallerde olduğu üzere Novak, büyük seyirci kitlesinin daima kendisine karşı olmasına, yalnız kendi grubu ve Sırp taraftarların nicelik olarak cılız lakin kendisine büyük adrenalin akıtmasına, onun hırsına ve tenis kortunda adeta “kinini bileyen” ortamlara alışkındı.

Tenis dünyasının yaramaz, reaksiyon çeken, insanların yenilmesini istediği haşarı berbat çocuğuydu. Artık birebir tribünler ona çiçekler, lolipoplar, alkışlar ve gülücükler akıtırken onu her sıkıntı durumdan kurtarmasını sağlayan ana savaşçı kimliği “ben kimim neredeyim burada neler oluyor?” der hale düştü! Buna ekleyebileceğimiz bir de kendi kendini abartılı biçimde tarihin yükü ile doldurduğu ve bence başarısız bir biçimde tamamladığı ruhsal hazırlık periyodu ya da daha doğrusu “hazırlıksızlık” periyodu vardı.

Sırp şampiyonun yarı finalde kazandığı maçtan sonra verdiği bu demeç beni çok şaşırtmıştı: “Ben bu maça kalbimi, ruhumu, bedenimi ve beynimi koyacağım bundan sonraki maçı yani finali mesleğimin son maçı üzere görüyorum.”

Halbuki tanıdığımız süper konsantre Djokovic, yalnız her maçı sırayla kazanılması gereken yeni bir müsabaka olarak görmekle yetinmeyen, her puanı sırayla kazanmak için oynayan ve adım adım giden adeta akıl almaz bir savaş makinasıydı. Bu cümleyi söyleyerek Sırp şampiyon kendi üzerinde esasen konuşulan ve var olan tansiyonları abartılı bir noktaya çekerek adeta kortta kendisini ruhsal çöküşe götürecek bir sorun, sıkışıklık ve yoğunluk yaratmış oluyordu. Birinci tereddüdüm bu noktada oluşmuştu zati. Aslında ben de doğal ki onu favori görmekle kalmıyor, birinci kez can-ı gönülden destekliyordum. Wimbledon finalinden sonra da bunu bu sütunlarda lisana getirmiş ve “onu sevmeyenler bile bu büyük şampiyona hürmet duymayı öğrenmeli” demiştim…

Bütün dünya, dün Sırp şampiyon Novak Djokovic’in hayatın olağan akışında Rus Medvedev’i yenerek Grand Slam yapmasını, yani birebir takvim yılında dört büyük turnuvayı kazanmayı başararak açık tenis devrinde 1969’da Rod Laver’in başardığı o inanılmaz olayı 21. yüzyılda tekrarlamasını bekliyordu.

Bütün dünya medya organları Djokovic’in bu son maçı dışında hangi fotoğrafını kullanacaklarını, hayat kıssasını kime yazdıracaklarını, nereleri kapak yapacaklarını her şeyi lakin her şeyi planlamışlardı. Büyük ihtimalle Amerikan Tenis Federasyonu da, Sırp şampiyona bu mükemmel kupayı, sabırla bütün turnuvayı izleyen Avustralyalı efsane Rod Laver‘ın vermesini de ayarlamışlardı. Bundan daha hoş bir tarih sayfası olabilir miydi? 52 yıl evvel bu görkemli zaferin sahibi adam şükür ki günümüzde sağ idi ve yeni efsane ile bu galibiyetinden sonra bir ortaya gelecekti. Ekranda Laver’in 1960’larda yaptığı maçlardan hangi puanların gösterileceği bile eminim ayarlanmıştı. Her şey hesaplanmıştı fakat bir şey hariç…

TARİHİ MAÇIN AKIŞI

Rus Daniil Medvedev ismine dün geceki maç için yazılmış senaryoda sahne dekoru yahut Novak‘ın teselli ettiği “yeni adam” rolünü oynamak ve eline bir kahve tepsisine benzeyen, gümüş ikincilik kupası tutuşturulmuş “kaybeden adam” olmak üzere bir niyeti mutlaka yoktu. Rus’un niyeti oyun bozan, bu senaryoları yok eden adam olmaktı… “Bir durun bakayım ben daha ölmedim buradayım, haydi göreyim topunuzu” demek üzere alana çıktığı daha aslında birinci oyundan aşikâr oldu: Birinci oyunda Novak kendi servisinde 40-15 ileriye geçti fakat bir türlü oyunu kapatamadı. Bir çift kusur, birkaç kolay kusur, Rus’un yere sağlam basan duruşu ile karşılaşınca sinema koptu ve “damat” üzere bugüne hazırlanmış olan Sırp tenisçi servisini kaptırıverdi. “Olur bu türlü şeyler ne olacak?” dedik. Esasen o daima maçlara makûs başlamıyor muydu? Birinci oyunları, hatta birinci seti dünkü çocuklara kaybetmiyor muydu? Son dört maçta birinci seti kaybetmemiş miydi? Medvedev kendi servisinde kazanarak durumu 2/0 yaptı. Bu da fazla korkutamadı Novakçıları fakat bir sonraki oyunda Novak kendi servisinde 30/40 da bir smaçla durumu eşitlemesinin akabinde iki şahane servisle o oyunu kurtarmasa, 3/0 bayağı ürkütücü bir giriş olabilirdi.

O olmadı ancak diğer bir şey oldu… Rus tenisçi, beklentilerin tersine bir türlü servisini kaybetmedi! Eksiksiz işleyen bir birinci servis ve kimi vakit üst üste acelerle seti 6/4 kapamayı bildi.

Tekrar de Novakçılar “olur bu türlü şeyler” demeye devam ederek ikinci seti seyretmeye koyuldular. Ne de olsa oraya tarihe tanıklık etmeye gelmişlerdi ve içine düştüğü en makus durumlardan sürekli çıkmayı bilen o balkanlardan gelen kahraman, nasıl olsa artık üst üste oyunları kazanmaya başlayacaktı. İkinci setin birinci dört oyununda tekrar büyük çekişmeler yaşandı ve Medvedev 2-1 gerideyken servisini kaybetme riskini yaşadı, evvel limitte bir kısa topla, akabinde nefis bir back hand paralelle işin içinden sıyrıldı. Bu oyunun sonunda Novak, alanda raketini yerlere vurarak paramparça etmesiyle kendisini ağır olarak destekleyen tribünlerden bile haklı bir ıslık yedi!

Bu tansiyon çizgisi üstünden bir sonraki oyunda da Djokovic kolay kusurlarla kendi servisinde 15-40 geriye düştü. Birincisini hoş bir servisle kurtarsa da ikincisinde voleye çok iyi çıkmasına karşın Medvedev topu ayağının tabanına kusursuz bir halde indirerek servisi kırmayı başardı: 3/2… Rus tenisçi bir sonraki oyunda servisini sıfıra karşı alarak 4/2’yi buldu ve birebir harikalıkta servisler ve düz vuruşlar yaparak o 5/4’e kadar avantajını müdafaayı bildi. İşte ondan sonra Medvedev’in servisindeki kritik oyun üzerinde biraz durmamız lazım: Rus tenisçi, servisleri ile 30-0’ı bulduktan sonra üçüncü puanda rakibinin inanılmaz bir kısa topuna akıl almaz bir biçimde son saniyede yetişerek, sahanın dışından topu filenin üzerinden geçirmeden geri çizginin doksanına attı ve 40-0’ı buldu. Lakin çabucak akabinde evvel bir çift yanılgı gerisinden da kolay bir back handi dışarı atarak rakibinin 40/30’a tırmanmasına müsaade verdi. Djoko dönmeyi başaracak mıydı yoksa? Bir sonraki puanda Medvedev inanılmaz amatörce bir teknikle çok makûs bir kısa top attı. Hatta top kısa bile değildi! Bu kolay lokmaya Novak yetişti lakin anlaşılmaz bir biçimde back hand paralelini saçma bir vuruşla dışarıya attı: İkinci sette böylelikle 6/4 Medvedev’in oldu!

GÖZYAŞLARI, DRAM VE KABUS

Artık neler yaşanacaktı pekala? Medvedev iki set ilerde iken maçı kaybetmişti birkaç kez. Djokovic de birkaç kez iki set geriden dönüp büyük maçlar kazanmıştı. Herkes bu olasılıkları başında araştırırken, Djokovic üçüncü setin girişinde tekrar bir forehand kusuru ve bir kesme top kaçırmasıyla servisini girişten kaybetti. Akabinde rakibi Medvedev, kendi servisinde rakibi 40/40 eşitliği bulmasına karşın son puanda mükemmel bir kısa topa mükemmel halde yetişerek çapraz bir forhandle ikinci oyunu da hanesine yazdı.

Bütün tribünler şaşkınlık içinde efsanevi “Grand Slam” savının uzaklaşmasına şahit oluyorlardı. Bir sonraki oyunda; Djokovic, kendi servisinde servis volelerle durumu kurtarmaya çalışsa da Medvedev oyun topunu şahane bir backhand paralelle kurtardı ve servis kırma topunda rakibinin servisten sonra geldiği filede bir forehandi auta bırakması ile ikinci sefer servis kırdı! Rus tenisçi bir sonraki oyunda yeniden olağanüstü servislerle durumu 4/0’a taşıdı. Bu hem Sırp tenisçi hem de tribünler için bir kabusun kaçınılmaz soğuk terleri demekti artık. O noktada Novak birinci sefer servisini kolaylıkla sıfıra karşı aldı ve hanesine nihayet bir oyun yazabildi. Lakin Medvedev, bir sonraki oyunda hoş backhandler ve servislerle 5/1’i buldu. Djokovic hudutlarını zorlayarak ve artık gözü yaşlı bir biçimde bütün gücünü koyarak kendi servisini üste taşıdı ve 5/2’de ikinci oyununu aldı.

Tribünler çıldırmış durumdaydı bunu maçı seyretmediyseniz tanım etmek sıkıntı: Arthur Ashe stadının %90’ı bir futbol maçının fanatik taraftarları üzere Sırp tenisçi alkışlıyor ve Rus’un her yanılgısında ıslıklarla ve aksi alkışlarla onun moralini bozmaya çalışıyordu. Medvedev yaptığı bir çift kusura karşın başarılı servislerle 40/30’da maç topuna ulaştı. Ne var ki bir türlü servis kullanamıyordu zira tribünler ıslıktan inliyordu. Rus tenisçi evvel inanılmaz formda üst üste iki çift yanılgı yaptı ve gerisinden bir düz topu fileye takarak servisini birinci kere kırdırdı! Djokovic böylelikle 5/3’ü bulmuştu ve üstelik servis kendisindeydi. O oyunu da geriden sert düz vuruşlarla ve son puanda rakibinin bir forehand kolay yanılgısıyla kazandığında, tribünler, tarihte tahminen hiçbir tenis maçında görülmemiş bir patlama yaşıyordu.

Bu maçın son oyunu olarak tarihe geçecek Medvedev servisinin birinci puanında şahane bir 23 vuruşluk uzun ralli izledik lakin topu düz vuruşuyla auta atan yeniden Novak oldu. Rus tenisçi 40-15’te eline geçen iki yeni maç puanının birincisinde yeniden akıl almaz formda bir çift yanılgı yapmayı başardı. O anda artık New York Santrkortunda oynanan oyunun yalnız ismi tenisti. Gladyatörlerin bir ölüm kalım maçında, izleyicilerin o ana kadar yıllardır ıslıkladıkları ve sevmedikleri, bir türlü ısınamadıkları Sırp gladyatörün kendi önlerinde tarih yazmasını yaşayabilmek için bütün güçlerini ve alkışlarını çığlık çığlığa ona yöneltmişlerdi. Ancak Medvedev bu oyunda eline geçen ikinci fırsatı, yani maçın üçüncü maç topunda bu sefer mükemmel bir servisi rakibinin sol tarafına patlatarak Djokovic’in Grand Slam tezlerinin defterini dürdü. Medvedev böylelikle birinci SLAM şampiyonluğuna ulaşırken, Sırp tenisçi kabusun artık değiştirilemez bir beton gerçeğe dönüşmesi ile adeta çöktü. Medvedev, görüntü oyunu FİFA’ya gönderme yaparak, “Ölü balık taklidi” ile yan tarafına yattı ve lisanını çıkardı 5-6 saniye yerde o denli kaldı. Akabinde, Rus tenisçinin filedeki el sıkışmasında rakibine en samimi biçimde ağır olarak sarılmasıyla, bütün tribünler aslında tenisin nasıl bir centilmenlik alanı olduğunu tahminen hatırlayabildiler.

MEDVDEV: “NOVAK, SEN TENİS TARİHİNİN GELMİŞ GEÇMİŞ EN BÜYÜĞÜSÜN”

Kupa merasiminde Medvedev’in Novak için söylediği kelamlardan daha iyi bir “yaraya acil pansuman” düşünemiyorum: “Novak seni tebrik ediyorum, sen çok büyük bir şampiyonsun ve bunu birinci kez birine söylüyorum. Sen tenis tarihinin gelmiş geçmiş en büyüğüsün”.

Medvedev bunu söylemekle yetinmedi, bir de bu büyük tarihi anı izlemek üzere gelmiş on binlerce seyirciden resmen onların düşlerini bozduğu için özür diledi! Gerisi kendisinin ve rakibinin gruplarını kutlama karısına teşekkür üzere klasik cümlelerdi.

Gün herkesin beklediğinin aykırısı biçiminde yaşanmıştı: Olağanda Djokovic ve grubu dünyaya karşı tribünlere ve onların sevgilisine dönüşen rakiplerine karşı tek başlarına direnirlerdi. Bugün güya tam zıddı bir senaryo kurgulanmıştı; yakınlarının kendini çağırdığı lakabıyla “Nole” buna alışık değildi ve ne yapacağını bilemedi alanda. Kah raketi kırdı, kah inanılmaz bir formda hıçkırıklar içinde ağladı… Bu onu görmeye alıştığımız hiçbir şeye benzemeyen dramatik bir andı. Dünyanın tenissever kitlelerinin “gözyaşı taşıyıp taşımadığını bile bilmedikleri” o çelikten insan alanda maç sürerken bu akıl almaz hıçkırık patlamasını, seyrederken adeta bir Shakespeare piyesinin dramatik kurgusu çıkmıştı karşılarına.

Son oyun oynanırken kendi kendimi şayet skor 5/5’e taşınırsa Djokovic’in o inanılmaz gücünü ve deneyimini tekrar bulacağını ve bu maçı 5 sette çevirmeye kalkışacağını düşünüyordum; o anda kendisi rakibinin skorda kazanmak üzere olmasına karşın, büyük kramplar yaşadığını bilseydi tahminen farklı davranırdı. Maçtan sonraki röportajında bunu itiraf etti Medvedev…

Profesyonel tenis oynayanlar ne demek istediğimi anlarlar: Rus tenisçinin tarzı inanılmaz amatörce duran güya tenise 25 yaşında başlamış genç bir işadamının hareketlerini andırıyor. Kendisini tanımayan eski bir oyuncu idman yaparken onu seyretse, oynamakta tereddüt eder! Forehand hareketinin bitişi çok komik ve hiçbir kitapta yazmıyor; bir de raketi güya tava üzere tutuyor. Ekselans Federer’in tenisi bir estetik şaheseriyse, Medvedev’inki ne oluyor, ben bilemiyorum. Tanımlamaktan da vazgeçeyim. Buna karşın kendisinin süper servisi atmasını sağlayan 1,98 uzunluğuyla kortta nasıl bu kadar rahat hareket ettiğini nasıl topla inanılmaz bir çarçabuk buluştuğunu mantıkla izah etmek mümkün değil. Medvedev alanda çok büyük bir taktisyen büyük bir stratejist ve her puanı bir satranççı üzere kurguluyor.

Evet rakibi de bu hususlarda dünyaya nam salmış bir atlet; ancak bahsettiğimiz ruhsal faktörlerle “Nole” rakibinden evvel kendi fişini kendi çekmiş oldu… Herkes olağanda sporda seyirci dayanağı ararken, tam bilakis kendisine karşı olan seyircinin kırbaçlarıyla, kendi derinliklerinden o akıl almaz güç dolu puanları ve geri dönüşleri çıkarmayı başaran Sırp şampiyon, bugün böylelikle en kıymetli silahından mahrum kalmıştı. Bunun farkında olmadan kendisini o büyük takviyesi veren seyirciye canı gönülden teşekkür etti. Novak maç sonunda seyirciye, “beni çok özel hissettirdiniz ruhuma dokundunuz, hepinizi çok seviyorum, hayatımın o açıdan en memnun günü” cümlelerini kullandı. Lakin eminim bu yaşadığı iç karışıklığın aykırı sonuçlarının farkına vardıktan sonra da bu kelamlarından olağan ki pişman olmayacak, tahminen bundan sonra o denli ya da bu türlü apayrı bir Djokovic göreceğiz alanda, seyirciyle rakipleri ile bağlantısı çok daha farklı olan bir devirde mesleğinin son yıllarını geçirecek.

Bu yenilgi her açıdan efsaneleri büyüttü. Ne vakit Rod Laver’in 1962/1969 Grand SLAM’ları hatırlansa çabucak akabinde tekrar Djokovic’den bahsedilecek. Bizlere, tenissever büyük kitlelere dönersek de, hepimiz güya zati bu başarıyı yaşamış kadar olduk, kutlamış kadar olduk, o kadar düşündük. Her ne kadar “top kalenin iç direğinden ve çizgiyi 4/3 geçtikten sonra gol olmadan çıkmış olsa bile”.

Ben Dünya tenisinde yıldızların birbiri arkasına mantar üzere patlama yaptığı bir devirde hakikaten bir daha tahminen 50 yıl yahut 100 yılda gelebilecek bu muvaffakiyet ihtimaline yaklaşan öbür bir tenisçi olabileceğine inanamıyorum…

İyi ki tenis var, iyi ki bu dramatik tarihi dersleri ve kapışmaları yaşıyoruz, izliyoruz ve düşünüyoruz. Teşekkürler Djokovic, teşekkürler Medvedev, teşekkürler Rod Laver…

Bedri Baykam

Kaynak: Odatv

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir