Dilin konuşmaya, kalemin yazmaya direndiği günahların, suçların failleri aramızda dolaşıyorlar

Suç ve günah kapısı aralandığında fail artık karşımızdadır. Fail görünür olduğunda ise “onun” büyük cürümleri işlerken daima ortamızda, yanı …

Suç ve günah kapısı aralandığında fail artık karşımızdadır. Fail görünür olduğunda ise “onun” büyük cürümleri işlerken daima ortamızda, yanı başımızda olduğunu fark ederiz.

Tıpkı kaybolduğunda birlik olup aradığımız, ölüm haberi geldiğinde tek yürek olup ağladığımız Müslüme’nin vefatının şu ana kadar ki tek zanlısı dede Hasan Yağan üzere.

Lisanın konuşmaya, kalemin yazmaya direndiği günahların, kabahatlerin karanlığıydı Hasan Yağan…

Sıradan bir köylü üzere, torun torba sahibi bir insan olarak ortamızda dolaştı yıllarca.

Müslüme’nin vefatının arkasındaki sır aralanmasaydı tahminen de hala dolaşmaya devam edecek, yeni kurbanlar arayacaktı kendine…

Melek Müslüme’nin vefatı günlerdir Türkiye’nin gündeminde, toplumsal reaksiyon çığ üzere. Pekala ya sonra?

Gözyaşlarımız, çığlıklarımız, beddualarımız bittikten sonra tekrar bir sonraki “çocuk istismarına” “ensest” olayına kadar susacak, sessiz mi kalacağız ?

Çağdaş toplumlar, evvel meseleleri belirler, teşhisi koyar ve tedaviye başlar. Sorunun sorun olduğunu kabul eder ve çözer.
Berbat sonuçlarla müsabakadan evvel süreci masaya yatırır. Her olayda yol haritası budur. Bu toplumun her kesitine sirayet eder.

Aynaya bakalım ve kendimizi görelim…

Cinsel istismar hadiseleri, ensest üzere toplumsal çıbanları saklamak, gizlemek, yokmuş üzere davranmak tahlil müdür ?

Elbette ki değildir.

O halde her bu tip olayda tezahür eden “gizleme” gayretinin sebebi nedir ?

Yayın yasaklarına duyulan reaksiyon, bugüne kadar epey olayın üstünü örtme eforuna karşı bir refleks olduğunu düşündünüz mü ?

Düşünün…

Ortaya koyduğunuz argümanları topluma inandırmanın yegane devası, görmezden geldiğiniz toplumsal yaraları, çıbanları tedaviye yönelik gayretleriniz olacaktır.

Yoksa her bu tip olay, patladığında “görmezden gelme” “unutturma gayreti” değil…

Yanlış anlaşılmasın. Hiç bir vakit tek sorumlu yoktur.

Çuvaldızı kendimize batıralım.

Medya olarak biz olayın neresindeyiz? Hiç mi sorumluluğumuz, hiç mi günahımız yok bu bataklığın içinde..

Kamuoyuna hakikat bilgi aktarmak, toplumsal problemleri berbat sonuçlar doğmadan bir “erken uyarı” halinde fotoğraflayıp sunmak üzere bir ödevimiz yok mu ?

Yoksa biz yalnızca sonuçlar üzerinden ahkam kesen, yaralı ruhları daha da fazla kanatan vampirler miyiz ?

Bu tip vahim olayların takibini gazetelerimizin tirajını, internet sitelerinin tıklanmasını, TV kanallarının reytingini yükseltmek için mi yapıyoruz ?

Yanıtınız hayır ise bu tip toplumsal meselelerin tahlili için de fecî hadiselerle müsabakadan evvel de masaya yatırmalıyız. Sorumluluktan kaçan, işleri hakikat yapmayan kurumları haberlerimiz ile uyarmalı, kimsenin başını kuma gömmesi için uğraş sarf etmeliyiz.

Yazının son kısmında sizlere Adalet Bakanlığı İsimli Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğü internet sitesindeki “Çocuk İstismarına” ait bilgileri paylaşmak istiyorum.

2020 yılındaki datalara nazaran;
Ceza mahkemelerine açılan evraklardaki toplam “çocukların cinsel istismarı” suç sayısı: 17 bin 948… Açılan bu davaların 12 bin 504’ü mahkumiyet kararı ile sonuçlanmış.

“Çocukların cinsel istismarına” ait suç sayısı ise 5 bin 480 suç ile Marmara Bölgesi. Sonra ise Akdeniz Bölgesi 2 bin 744 hatayla, Marmara Bölgesini izliyor. Vilayetler tarafından bakıldığında ise İstanbul 3 bin 54 suç ile birinci sırada yer alıyor.
Yalnız bu istatistik dataları okurken birinci sırada Marmara ve Akdeniz Bölgesi’nin bulunması öteki bölgelerde “Çocuklara cinsel istismar” kabahatinin daha az olduğu manasına gelmiyor. Konuştuğum uzmanlar, toplumsal şuur ve hassaslık arttıkça insanların “sessiz” kalmadığını ve resmi şikayetlerde bulunduğunu söylüyor. Küçük yerleşim yerlerindeki beşerler ise “korkular” “toplumsal baskı” vb nedenlerle mahkeme süreçlerine taşıyamıyor.

İsimli Sicil ve İstatistik Genel Müdürlüğü internet sitesindeki “Çocuk İstismarına” ait dataları incelediğimizde; 2014 yılında artış gösteren suç sayısının 2015 ve 2016 yıllarında azalış gösterdiği, 2017 yılında tekrar artışa geçtiği, 2020 yılına gelindiğinde ise suç sayısının azaldığı görülüyor.

İstatistiki bilgilere yansıyan tüm bu sayılar ise yalnızca mahkemelere taşınabilenler…

Ya hala ortamızda dolaşanlar ?

#ÇocukİstismarınaDurDe

Toygun Atilla

Kaynak: Odatv

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.